در سال های اخیر راهکارهای نرم افزاری ابری در ایران مورد استفاده کسب و کارها و شرکت ها قرار گرفته است و روز به روز در حال گسترش می باشد. در رایانش ابری دسترسی به منابع سیستم کامپیوتری به‌ویژه ذخیره‌سازی داده و قدرت محاسباتی بدون مدیریت فعال مستقیم توسط کاربر می باشد. رایانش ابری برای دستیابی به انسجام در اشتراک منابع متکی است و معمولاً از مدل «پرداخت هزینه در صورت استفاده» استفاده می‌کند که باعث صرفه جویی در هزینه‌ها می شود.
مدل رایانش ابری به شرکت ها اجازه می دهد تا از هزینه های زیرساخت فناوری اطلاعات اولیه اجتناب کنند یا آن را به حداقل برسانند. رایانش ابری به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا برنامه‌های کاربردی خود را سریع‌تر و با مدیریت بهتر و هزینه نگهداری کمتر راه‌اندازی کنند و تیم‌های فناوری اطلاعات را قادر می‌سازد تا با سرعت بیشتری منابع را برای پاسخگویی به تقاضای سایر و غیرقابل پیش‌بینی تنظیم کنند.
طبق IDC (گروه بین المللی داده)، هزینه های جهانی برای خدمات رایانش ابری به 706 میلیارد دلار رسیده است و انتظار می رود تا سال 2025 به 1.3 تریلیون دلار برسد. در حالی که گارتنر تخمین زد که هزینه های کاربر نهایی خدمات ابر عمومی جهانی تا سال 2023 به 600 میلیارد دلار می رسد. طبق گزارش McKinsey & Company، اهرم‌های بهینه‌سازی هزینه ابر و موارد استفاده تجاری مبتنی بر ارزش بیش از 1 تریلیون دلار EBITDA با نرخ اجرا در بین 500 شرکت فورچون در سال 2030 پیش‌بینی می‌کنند. بر اساس گزارش گارتنر، در سال 2022، بیش از 1.3 تریلیون دلار در هزینه های فناوری اطلاعات سازمانی از تغییر به فضای ابری در خطر است و در سال 2025 تقریباً 1.8 تریلیون دلار افزایش می یابد. (منبع https://en.wikipedia.org/wiki/Cloud_computing)
اصطلاح ابر در اوایل سال 1993 برای اشاره به پلتفرم‌هایی برای محاسبات توزیع‌شده مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که جنرال مجیک و AT&T شرکت اپل از آن در توصیف فناوری‌های Telescript و Personal Link (جفت‌شده) خود استفاده کردند.